Rue St Michel, 22 - Sint-Michielstraat 22

Chaje Grosman werd geboren op 9 april 1899, werd op 20 september 1943 door het konvooi XXIIA gedeporteerd en vermoord in Auschwitz.

Abraham Sufit geboren in Polen op 15/05/1897 en gedeporteerd door de
Richard Sufit geboren in Parijs op 16/09/1925

http://marolles-jewishmemories.net/pavesdememoire/fr/

https://www.youtube.com/playlist?list=PL52oanyWqIvGq1HDrzNb44gCIZWuvpf-m

Richard Sufit werd geboren in Parijs (Frankrijk) op 16 september 1925. Aangekomen in Brussel (België) in 1928, verzette hij zich in Frankrijk, werd eind april 1944 gearresteerd, geïnterneerd in Drancy (Frankrijk) en vervolgens gedeporteerd naar Auschwitz-Birkenau op 30 juni 1944 door het 76e konvooi, getatoeëerd serienummer: A16866. Hij werkt bij Buna-Monowitz, maakt de dodenmars richting Gleiwitz en vervolgens Buchenwald, waar hij op 11 april 1945 eindelijk door de Amerikanen wordt vrijgelaten.

'Ik ben in Parijs geboren uit Poolse ouders. We kwamen in 1928 in België aan in Brussel. Mijn ouders hadden een joods restaurant. We waren een rijk gezin. We spraken Jiddisch * thuis, en ook politiek, omdat mijn vader was een Bundist. * Ik woonde niet-Joodse Socialistische Jeugdbewegingen bij, de Rode Valken, en ik studeerde aan de Léon Lepage Athénée.

Op 10 mei 1940 brak in België oorlog uit. Op 12 mei werden we bij het Franse consulaat gedagvaard om een evacuatiebevel te ontvangen. Op 14 mei werd ik als Fransman geëvacueerd en naar Béziers gestuurd, waar de vluchtelingen in de dorpen werden verdeeld en bij de inwoner logeerden.

In september 1940 kreeg ik de kans om naar België terug te keren met een trein die alleen voor de Fransen was bestemd. Ik ging terug naar school, vervolgde mijn studie en het leven ging door. In 1941 begonnen we de ster te dragen. Deze ster, dagen dat ik hem droeg, dagen dat ik hem droeg. Het hing een beetje af van mijn humeur, waar ik heen ging en met wie ik was. Ik zag mijn vrienden van de Red Hawks en de Socialistische Jeugdbewegingen weer en we bleven elkaar ontmoeten.

Er is geen antisemitisme op school, althans niet op een actieve manier, behalve een van mijn klasgenoten die een nazi-mening had en bovendien lid werd van een jongerenbeweging van de bezetten. Toevallig had ik vriendschap gesloten met deze klasgenoot tot bijna het einde van 41, toen hij serieus begon te militeren en we uit elkaar gingen. Bovendien was er op een dag op school ruzie en werd hij in elkaar geslagen door mijn metgezellen omdat hij me verbaal had aangevallen. Ik werd toen naar de directeur geroepen, die me vroeg om twee of drie dagen weg te zijn, omdat we niet wisten welke reactie deze metgezel zou krijgen. Er was geen speciale reactie en ik heb hem nooit meer gezien. Hij zou ergens aan het oostfront zijn gestorven ...

In juni 42 werd de beslissing genomen om het bedrijf te sluiten toen we deze beroemde kleine posters "Joodse zaken" moesten plaatsen. Op dat moment waren de arrestaties al begonnen, papa's vrienden waren Breendonck al gepasseerd en stapten uit. Ze vertelden wat er aan de hand was en we overwogen toen het huis te verlaten. Mijn zus, twaalf jaar oud, keerde terug naar de oppas waar ze tot 1940 woonde. Mijn ouders gingen uit elkaar en logeerden elk bij vrienden. Wat mij betreft, als Fransman werd ik naar Frankrijk gestuurd, naar Béziers, mijn ouders vertelden me dat ze een paar maanden later bij me zouden komen.

Ik verliet België eind juni, na de schoolexamens, via een vrij gemakkelijke route: de trein naar Lille, vervolgens naar Parijs en vervolgens Béziers, met een halte aan de grenslijn op Vierzon, tussen de bezette zone en de vrije zone. Tot Vierzon had ik geen problemen, ik reisde met een vriend van mijn vader. In Vierzon liet hij me in de steek en liet me voor mezelf zorgen. Ik werd in Vierzon door de Gestapo gearresteerd voor een papieren cheque, waar ik eerst als Joods werd beschouwd, en daarna nog meer! - Ik heb geen bijzonder joodse naam - Ik controleerde mijn papieren, de inhoud van mijn tas. Het bleek dat ik gewoon gekleed was in een korte broek van fluweel, een vriendelijke verkenner - het was heet - en ik droeg de riem van de Red Falcons. Nu lijkt een ijzeren havik op een adelaar en die heeft de Duitse officier misleid. Ik vertelde hem dat het het uniform was van de Jeugdbewegingen en hij dacht dat een Joodse beweging een adelaar niet aan haar riem kon nemen. Aan de andere kant had ik foto's waarop het in het Duits "Aan onze vriend" was geschreven. Dit waren foto's van jonge blonde meisjes in Red Hawk-uniformen, maar uit Zwitserland, en ze hadden hun Zwitsers-Duitse naam ondertekend: "Souvenirs de vacances". Dus de officier vertelde me vriendelijk om de volgende ochtend met de eerste trein terug naar Parijs te gaan en hij gaf me een adres waar ik een pas zou krijgen en dat er geen problemen zouden zijn.

Rond middernacht ging ik naar dezelfde Duitse man om hem toestemming te vragen om naar het hotel te gaan slapen omdat ik moe was. Hij gaf me een kaartje om naar het hotel te gaan, maar eigenlijk wilde ik het station uit! Dus verstopte ik me in een pissotiere tegenover het station en voor een bistro, waar ik me haastte zodra het openging, rond vijf uur. Daar begreep een heer onmiddellijk de situatie: ik zou niet de eerste en ook niet de laatste moeten zijn. Hij gaf me een kop koffie en vroeg of ik naar de andere kant wilde: 'Ja? Oké, wacht.' Ik was nog steeds een beetje bang. Er kwam een heer aan, die mijn bagage meenam naar het station en zei dat ik hem zou ophalen bij het volgende station ... Toen kwam hij terug met een hengel en vertrokken we. We verlieten de stad, liepen langs de oevers van de Cher en kwamen al snel op het platteland. Daar wachtte hij op het passeren van een Duitse patrouille en zei: "Alsjeblieft, je steekt over. Aan de andere kant is het vrij Frankrijk". Ik ging volledig gekleed het water in met mijn regenjas en mijn schoenen, ik die nauwelijks kon zwemmen. Ik wist hoe ik moest zwemmen, maar dat ik bang was voor water en dat ik nog nooit op grote diepte was geweest. De Cher was behoorlijk tumultueus omdat het drie dagen had geregend, waardoor het niveau erg hoog was en de stroming snel. Maar ik heb het goed gedaan en sindsdien zwem ik ...

Aangekomen aan de andere kant, liep ik naar het dorp Cheribibi waar het station zich bevindt dat dat van Vierzon op de weg naar Orleans moet volgen. Ondertussen was ik gestopt in een prachtige weide. Het was prima. Ik ben praktisch naakt om mijn kleren in de zon te drogen, inclusief mijn papieren. Ik zou waarschijnlijk mijn papieren moeten laten zien en het duurde niet lang. Een auto stopte en toen ik naakt was, zei ik tegen mezelf dat het de moeite niet waard was om te vertrekken. Het was de Franse politie. Ze vroegen me om mijn papieren, ze vroegen me waar ik heen ging, ik zei dat ik naar Béziers ging en ze vertelden me dat toen ik in Béziers aankwam, ik mijn papieren moest laten vernieuwen en dat was het! Toen mijn kleren droog waren, kleedde ik me aan en liep ik naar Cheribibi, waar ik op het station op mijn bagage wachtte, en daarna nam ik een treinkaartje naar Béziers .... meer https://www.jewishgen.org/ForgottenCamps/Witnesses/RichardFr.html

ICI HABITAIT
CHAJA HENDLA GROSMAN
NEE 1899
ARRETEE 16.9.1942
DETENUE MALINES
DEPORTEE 26.9.1942
AUSCHWITZ
ASSASSINEE

ICI HABITAIT
ABRAHAM BENJAMIN SUFIT
NE 1897
ARRETE 16.9.1942
DETENU MALINES
DEPORTE 26.9.1942
AUSCHWITZ
ASSASSINE

ICI HABITAIT
RICHARD SUFIT
NE 1925
ARRETE AVRIL 1944
DETENU DRANCY
DEPORTE 30.6.1944
AUSCHWITZ
RESCAPE

Hier herdacht

Is een steen hier beschadigd of weg? Laat het ons weten per e-mail