Enje „Ennie” Timmer pracował w firmie Fokker i wstąpił do holenderskiego ruchu oporu po tym, jak stał się świadkiem niesprawiedliwości nazistowskiej okupacji. We wrześniu 1944 roku dołączył do grupy B.S. kierowanej przez Dirka de Geusa w Amsterdamie, znanej jako Palladijnen. Grupa ta wspierała osoby ukrywające się, a później prowadziła działania zbrojne i wywiadowcze, w tym zajmowała się zbieraniem zrzuconej broni, fałszowaniem dokumentów, sporządzaniem map pozycji niemieckich oraz przygotowywaniem akcji ruchu oporu.
Po zdradzie Johana Willema „Hansa” Marcelisa grupa została aresztowana 19 grudnia 1944 r. podczas nalotów w Amsterdamie, m.in. przy Zwanenburgwal 42. Kilku członków zostało później straconych w Limmen w odwecie za atak w pobliżu Castricum. Timmer, Jan Coenraad Roos, Maarten Vrolijk, Harry Lim i Hein Woutman zostali wysłani do obozu Amersfoort. W lutym 1945 r. Timmer został przewieziony do Neuengamme, gdzie zmarł 18 lutego 1945 r., oficjalnie z powodu ostrego zapalenia jelit. Jego szczątki zostały skremowane, a prochy rozrzucone przez SS.
Od zakończenia wojny pamięć o Timmerze upamiętniono poprzez wpisanie go do holenderskiej Księgi Honorowej, umieszczenie kamienia pamięci (Stolperstein) pod jego ostatnim adresem w Amsterdamie oraz poprzez pomniki związane z jego dawną szkołą i rodziną.
Ta historia została przetłumaczona automatycznie i może zawierać błędy. Pokaż tekst angielski
