Losy trzech młodych Żydów i przypomnienie o potknięciach W 1908 roku w Niemczech rodzi się Siegfried Kanstein. Po beztroskim dzieciństwie przeprowadza się do Oisterwijk w Holandii, gdzie w 1928 roku dostaje pracę w fabryce skór Adler & Oppenheimer. W 1938 r. zostaje obywatelem Holandii, a w 1940 r. poślubia Elisabeth Wolff, córkę rodziny Wolff z Arnhem. Żyją szczęśliwie w Oisterwijk, podczas gdy młodsza siostra Elisabeth, Cato, pracuje jako sekretarka. Wraz ze wzrostem prześladowań Żydów w 1942 r., Siegfried i rodzina Wolffów planują ucieczkę do Szwajcarii. Zostają jednak aresztowani we Francji i internowani w obozie Drancy. 11 listopada 1942 r. zostają przetransportowani do Auschwitz, gdzie natychmiast po przybyciu zostają zabici. Siegfried miał 34 lata, Elisabeth 27 lat, a Cato 23 lata. Rodzice Elisabeth i brat Max przeżyli wojnę ukrywając się w Belgii. Po wojnie Max wraca do Holandii, gdzie bierze udział w wyzwoleniu kraju wraz z Brygadą Księżniczki Ireny. Przed ich domem w Oisterwijk umieszczono trzy kamienie upamiętniające Siegfrieda Kansteina, Elisabeth Kanstein-Wolff i Cato Wolffa. Dostępne są filmy i wywiady upamiętniające ich historię.
Ta historia została przetłumaczona automatycznie i może zawierać błędy. Pokaż tekst angielski
