เรเน เป็น ลูกเรือ ประจํา ท่า เรือ อาศัย อยู่ ใน เมือง บู เวน ส ตรา ต์ 3, บอร์ เก อ เรอ าท- อัน เท อร์ป จน กระทั่ง เสีย ชีวิต. เขา เข้า ร่วม ใน การ ต่อ ต้าน ใน เดือน ตุลาคม 1940 ซึ่ง ต่อ มา ได้ กลาย เป็น กอง หน้า เอกราช ใน ฤดู ใบ ไม้ ผลิ ปี 1941. กิจกรรมของเขารวมถึงการแจกจ่ายสื่อมวลชนใต้ดิน เก็บรวบรวมกองทุนสําหรับ 'Willague' และโฆษณาชวนเชื่อ เข้าร่วมในคณะกรรมการต่อสู้วิทยาศาสตร์เพื่อขัดขวางการทํางานและกระตุ้นการก่อการ ใน วัน ที่ 5 มกราคม 1944 เขา ถูก จับ กุม โดย หน่วย รักษา ความ ปลอด ภัย แห่ง ซี เชอ ร์ ไฮตส์ โพ ลิ ซิ หลัง จาก ปฏิบัติ การ ผิด กฎหมาย และ ถูก กัก ขัง ใน เรือน จํา เจีย ริ เกน เว สต์ ที่ ซึ่ง เขา ถูก กัก ขัง อยู่ โดด เดี่ยว และ ถูก ปฏิบัติ อย่าง เลว ร้าย โดย หน่วย เอ ส เอส. วัน ที่ 6 พฤษภาคม 1944 เขา ถูก ส่ง ตัว ไป ยัง ค่าย กัก กัน บู เคน วา ลด์ พร้อม กับ นัก โทษ ทาง การ เมือง อีก ประมาณ 1,000 คน. เนื่อง จาก การ ทรมาน ที่ เขา ทน อยู่ ใน เมือง ทิเบย เนน เวท เขา จึง ถูก ถือ ว่า ไม่ เหมาะ ที่ จะ เดิน ทาง ไป ยัง ค่าย นอก อีก. ที่ บู เคน วา ลด์ เขา ทํา งาน ใน ครัว และ ช่วย เพื่อน นัก โทษ ให้ หลีก เลี่ยง ความ อดอยาก. 2553 หลังการปลดปล่อยค่าย โดยกองทัพอเมริกัน เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม 1945 เขาได้รับการส่งกลับในปี พ.ศ. ได้รับการยอมรับในฐานะผู้ต่อต้านอาวุธ เขาปฏิเสธที่จะสมัครเข้ารับสถานะของ 'ผู้ต่อต้านป่าเถื่อน' หรือ 'ผู้ตรวจสอบผ่านสื่อใต้ดิน' โต้แย้งว่าการต่อต้านของเขา มีหน้าที่รักชาติ ต่อ มา เรเน ได้ เป็น เลขานุการ ของ นัก โทษ ฝ่าย การ เมือง (กอง ทหาร) และ เสีย ชีวิต ใน วัน ที่ 23 มีนาคม 1954 เนื่อง จาก การ บาด เจ็บ และ ความ ยาก ลําบาก ที่ เขา ประสบ.
