Aleksy Jagla (1920–1942) urodził się w Wieniec w Polsce i został zmuszony do pracy w czasach nazistowskich w Saalfelden w kraju związkowym Salzburg, na gospodarstwie w Marzon. 8 stycznia 1942 roku, w wieku 21 lat, został stracony przez powieszenie w odległym, zalesionym terenie niedaleko Saalfelden. Gestapo uzasadniło zabójstwo twierdzeniem, że miał on romans z Johanną Blaickner, „niemiecką” służącą pracującą na tej samej farmie, co nazistowska ideologia rasowa potępiała jako „zanieczyszczenie rasowe”. Inni polscy robotnicy przymusowi zostali zmuszeni do obejrzenia egzekucji jako ostrzeżenia. W oficjalnych dokumentach jego śmierć została później przedstawiona jako „nagła śmierć sercowa”.
Thomas Rieder (1911–1943) urodził się w Saalfelden jako syn pracownika kolei i dorastał wraz z dziesięciorgiem rodzeństwa. Mając niewielkie wykształcenie, od dzieciństwa pracował jako pomocnik rolniczy, pracownik mleczarni, pracownik kamieniołomu, robotnik i pasterz alpejski. Po krótkim poborze do służby wojskowej w 1940 r. został zwolniony z powodu kontuzji kolana, ale później nie zgłosił zmian miejsca zamieszkania władzom wojskowym. Żył pod fałszywym nazwiskiem na odległych pastwiskach alpejskich i był wielokrotnie aresztowany za kradzież oraz unikanie rejestracji. Sądy nazistowskie przedstawiały go jako „niebezpiecznego recydywistę”, „antyspołecznego” i osobę uchylającą się od służby wojskowej. 23 czerwca 1943 r. Sąd Okręgowy w Salzburgu skazał go na śmierć. Wniosek o ułaskawienie nie został uwzględniony, a 30 lipca 1943 r. został stracony w Monachium-Stadelheim.
Ta historia została przetłumaczona automatycznie i może zawierać błędy. Pokaż tekst angielski
