Willem Sons i Liesje (Elisabeth) Menist pobrali się w 1928 roku i przeprowadzili się do Sarphatistraat 195-II w 1933 roku. Willem dorastał z siedmiorgiem rodzeństwa; jego matka Rachel zmarła w 1925 r., a ojciec Emanuel w 1939 r., co uchroniło go przed nazistowskimi prześladowaniami, które później zniszczyły całą rodzinę Sonsów - żadne z rodzeństwa nie przeżyło wojny, choć niektóre wnuki tak. Liesje pochodziła z sześcioosobowej rodziny. Jej siostra zmarła w 1929 roku; jej matka Klara zmarła w domu w 1942 roku, podczas gdy jej ojciec Meijer, szlifierz diamentów, i prawie całe pozostałe rodzeństwo zostało zamordowane podczas Holokaustu. Willem pracował jako agent handlu mąką i doradzał Radzie Żydowskiej w sprawie dostaw chleba, która przyznała jego rodzinie Sperre, tymczasowo chroniąc ich przed aresztowaniem, ale większość Sperren została anulowana w 1943 roku. W maju 1943 r. rodzina została przymusowo przesiedlona do Krugerplein w ramach taktyki zastraszania, zastępując deportowaną rodzinę żydowską wysłaną do Sobiboru. Podczas masowego nalotu na Amsterdam Południowy i Wschodni 20 czerwca 1943 r. Willem, Liesje i ich dzieci zostali aresztowani, wysłani do Westerbork i deportowani pociągiem towarowym 29 czerwca wraz z prawie 2400 osobami, w tym 482 dziećmi. Pociąg dotarł do Sobiboru 2 lipca 1943 r., a rodzina Sonsów została zamordowana tego samego dnia.
Ta historia została przetłumaczona automatycznie i może zawierać błędy. Pokaż tekst angielski
