Andreas Storckel (1884-1945) mieszkał przy Pleinstraat 127 i był emerytowanym pracownikiem kolei, gdy wybuchła II wojna światowa. Wraz z żoną Pauline Lefèvre i ich córką Anną dołączył do grupy partyzanckiej 34 Frontu Niepodległości.
Jako weteran i strażak z pierwszej wojny światowej, Storckel zdecydował się dołączyć do ruchu oporu. Jego dom w Pleinstraat służył jako punkt dowodzenia dla ruchów oporu. Rozprowadzał podziemne gazety, zapewniał schronienie wybitnym bojownikom ruchu oporu, takim jak François Daman i Godfried Dreesen, brał udział w akcjach sabotażowych i ukrywał amunicję. Jego dom stał się centrum zbrojnego oporu przeciwko niemieckim okupantom. Storckel był także sąsiadem Hortense Daman, która również działała w ruchu oporu jako młoda dziewczyna.
W lutym 1944 r. Storckel został aresztowany i uwięziony w forcie Breendonk. 8 maja 1944 r. został deportowany do obozu koncentracyjnego Buchenwald. Tam zmarł podczas pracy przymusowej w kopalni soli 6 marca 1945 r., niecałe sześć tygodni przed wyzwoleniem. Miał 60 lat i pozostawił żonę, czworo dzieci i dwoje wnucząt.
Ta historia została przetłumaczona automatycznie i może zawierać błędy. Pokaż tekst angielski
