Nathan i Heintje byli religijnymi Żydami, którzy wychowali swoje sześcioro dzieci (z których dwoje zmarło w młodym wieku) w tradycji żydowskiej. Aktywni członkowie społeczności żydowskiej w Lochem, Nathan przewodniczył Gewre Talmoed Thora, stowarzyszeniu studiującemu Biblię, podczas gdy Heintje zbierała fundusze w 1922 r. dla ofiar pogromów na Ukrainie i była przewodniczącą Bigdei Koudesj, zarządzającej przedmiotami rytualnymi w synagodze w Lochem. Poza społecznością żydowską, w latach 1923-1935 Heintje była zaangażowana w działalność Miejskiego Komitetu Zapobiegania Wagarom Szkolnym. W kwietniu 1942 r. Nathan i Heintje przeprowadzili się do Zwolle, by zamieszkać z córką i zięciem, ale osiem miesięcy później zostali zmuszeni do przeprowadzki do Amsterdamu. Pomimo ich pracy dla Rady Żydowskiej, zostali deportowani do Westerbork 25 maja 1943 r., a następnie do Sobiboru, gdzie zostali zabici po przybyciu 23 lipca 1943 roku. Ich synów Manuela i Simona Philipa spotkał ten sam los tego samego dnia, podczas gdy syn Salomon został zamordowany wcześniej w lipcu. Ich dzieci Aaltje, Alexander, Rika i Rosette przeżyły wojnę w ukryciu.
Ta historia została przetłumaczona automatycznie i może zawierać błędy. Pokaż tekst angielski
