Elisabeth Andriesse dorastała we Vlissingen. Kiedy miała około piętnastu lat, jej ojciec postanowił przenieść się do Belgii. W Antwerpii Elisabeth wyszła za mąż za Polaka Pinkasa Spirę i para miała syna Jeana. Ponieważ Pinkas pozostał w Belgii po wygaśnięciu jego 10-dniowego zezwolenia na pobyt, stał się bezpaństwowcem. Ze względu na małżeństwo, Elisabeth podzieliła ten status. W rezultacie jej rodzina nie mogła przekroczyć francuskiej granicy. Pozwolono na to jej rodzicom i bratu Lou. Udali się do Holenderskich Indii Wschodnich i ostatecznie trafili do japońskich obozów. Elisabeth, Pinkas i ich syn wrócili do Antwerpii i zamieszkali przy Herculusstraat 1 w Berchem. Jesienią 1941 r. udało im się potajemnie dotrzeć do Wolnej Strefy we Francji. Jednak i tam Żydzi nie byli bezpieczni. Dołożyli wszelkich starań, aby kontynuować ucieczkę.
Pinkasowi udaje się przedostać przez Pireneje do Hiszpanii. Elisabeth i Jean wpadają w ręce nieuczciwej siatki paserów. Zostają złapani podczas pierwszej próby ucieczki, ale zostają wypuszczeni w zamian za duże łapówki. Druga próba okazuje się fatalna w skutkach: zostają aresztowani i przewiezieni do Drancy. Stamtąd wyruszają 76. transportem do obozu zagłady Auschwitz-Birkenau, gdzie zostają natychmiast zabici. Elisabeth ma 36 lat, a Jean 6. Ingrid Vander Veken napisała książkę "Verloren" (Zagubieni) o tragicznych doświadczeniach wojennych Elisabeth Andriesse i jej rodziny. (Pelckmans, ISBN 978 94 6434 161 4).
Ta historia została przetłumaczona automatycznie i może zawierać błędy. Pokaż tekst angielski
