چرا مونیخ Stolpersteine را مجاز نمی‌داند؟

شهر مونیخ Stolpersteine را روی زمین عمومی مجاز نمی‌داند. به جای آن از صفحه‌ها و ستون‌هایی روی دیوارها و تیرها استفاده می‌کند. این تصمیم از انتقاد به شکل آن ناشی می‌شود.

اعتراض

شناخته‌شده‌ترین منتقد Charlotte Knobloch، رئیس دیرینه جامعه یهودیان مونیخ، است. او اعتراض دارد که نام قربانیان روی زمینی قرار دارد که مردم روی آن راه می‌روند. Stolpersteine هم‌سطح پیاده‌رو قرار دارد، پس نام‌ها در سطحی است که مردم در آن راه می‌روند. هر سنگ برای یک نفر است و خانواده‌ها سنگ‌ها را کنار هم دریافت می‌کنند تا در برابر خانه‌شان دوباره کنار هم باشند. سنگ‌ها در یک مراسم کوچک گذاشته می‌شوند، اغلب با حضور خویشاوندان، همسایگان و دانش‌آموزان.

پاسخ حامیان

حامیان پاسخ می‌دهند که رد شدن از کنار سنگ بی‌احترامی نیست. می‌گویند که خم شدن برای خواندن نام، هدف سنگ است. بسیاری از خویشاوندان هم خودشان سنگ درخواست می‌کنند. این شکل از Gunter Demnig، هنرمند آلمانی، آمده که ایده آن را در سال ۱۹۹۲ داشت. در ۱۶ دسامبر ۱۹۹۲ او اولین سنگ را جلوی تالار شهر تاریخی کلن گذاشت که یادآور دستور سال ۱۹۴۲ برای تبعید سینتی و روما به آشویتس بود.

سنگ‌ها کجا هستند

اولین Stolpersteine برای افراد منفرد در سال ۱۹۹۵ در کلن و در سال ۱۹۹۶ در برلین-کروتسبرگ گذاشته شدند، در ابتدا بدون اجازه رسمی. در سال ۱۹۹۷ اولین سنگ‌های دارای مجوز رسمی در سنت گئورگن نزدیک سالتسبورگ در اتریش گذاشته شد. از سال ۲۰۰۰ شهر کلن اجازه داد و پروژه از آنجا گسترش یافت. اکنون بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ Stolperstein در حدود ۳۰ کشور اروپا وجود دارد. افراد خصوصی و گروه‌های محلی، از جمله خویشاوندان، ساکنان، مدارس و انجمن‌های تاریخی، سنگ‌ها را درخواست و هزینه آن‌ها را پرداخت می‌کنند. داوطلبان محلی از شهرداری اجازه می‌گیرند، زیرا پیاده‌رو زمین عمومی است.

از سال ۲۰۱۹، Stichting 18 September در آیندهوون، همراه با سازمان‌های محلی، پایگاه داده‌ای از Stolpersteine در هلند و بلژیک نگه داشته است و اکنون سنگ‌های کشورهای دیگر را هم دارد. Demnig سال‌ها بیشتر سنگ‌ها را خودش گذاشت. اگر درباره فردی اطلاعات بیشتری دارید، می‌توانید آن را به [email protected] بفرستید.

سنگ‌ها را در شهرهای دیگر روی نقشه Stolpersteine.app پیدا کنید.