ทำไมมิวนิกจึงไม่อนุญาตให้วาง Stolpersteine?

เมืองมิวนิกไม่อนุญาตให้วาง Stolpersteine บนพื้นที่สาธารณะ แต่ใช้แผ่นป้ายและเสาอนุสรณ์ที่ติดบนผนังและเสาแทน การตัดสินใจนี้มาจากการวิจารณ์รูปแบบของโครงการ

การคัดค้าน

ผู้วิจารณ์ที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดคือ Charlotte Knobloch ผู้นำชุมชนชาวยิวแห่งมิวนิกมาเป็นเวลานาน เธอคัดค้านว่าชื่อของเหยื่ออยู่บนพื้นดินที่ผู้คนเดินผ่านทับ แผ่นป้ายฝังเสมอกับทางเท้า ดังนั้นชื่อจึงอยู่ในระดับเดียวกับที่ผู้คนเดินผ่าน แต่ละแผ่นเป็นของบุคคลหนึ่งคน และครอบครัวจะได้แผ่นป้ายวางเคียงข้างกัน เพื่อให้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งหน้าบ้านของพวกเขา แผ่นป้ายถูกวางในพิธีเล็ก ๆ มักมีญาติ เพื่อนบ้าน และนักเรียนเข้าร่วม

คำตอบของผู้สนับสนุน

ผู้สนับสนุนตอบว่า การเดินผ่านไม่ใช่การไม่เคารพ พวกเขากล่าวว่า การก้มลงเพื่ออ่านชื่อคือจุดประสงค์ของแผ่นป้าย และญาติจำนวนมากก็ขอแผ่นป้ายด้วยตนเอง รูปแบบนี้มาจากศิลปินชาวเยอรมัน Gunter Demnig ผู้คิดแนวคิดในปี 1992 เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม 1992 เขาวางแผ่นแรกหน้าศาลากลางเมืองโคโลญที่มีประวัติศาสตร์ เพื่อรำลึกถึงคำสั่งในปี 1942 ที่ให้เนรเทศชาวซินติและโรมาไปยังเอาชวิทซ์

แผ่นป้ายวางอยู่ที่ใดบ้าง

แผ่น Stolpersteine สำหรับบุคคลแต่ละคนแผ่นแรกถูกวางในโคโลญในปี 1995 และในเบอร์ลิน-ครอยซ์แบร์กในปี 1996 โดยในตอนแรกยังไม่ได้รับอนุญาตอย่างเป็นทางการ ในปี 1997 แผ่นที่ได้รับอนุมัติอย่างเป็นทางการแผ่นแรกถูกวางที่ St. Georgen ใกล้ซาลซบูร์กในออสเตรีย ตั้งแต่ปี 2000 เมืองโคโลญให้อนุญาต และโครงการก็เติบโตจากจุดนั้น ตอนนี้มี Stolpersteine มากกว่า 100,000 แผ่น ในประเทศยุโรปประมาณ 30 ประเทศ ผู้คนทั่วไปและกลุ่มท้องถิ่นเป็นผู้ขอและจ่ายค่าแผ่นป้าย ได้แก่ ญาติ ผู้อยู่อาศัย โรงเรียน และสมาคมประวัติศาสตร์ อาสาสมัครในท้องถิ่นขออนุญาตจากเทศบาล เพราะทางเท้าเป็นพื้นที่สาธารณะ

ตั้งแต่ปี 2019 Stichting 18 September ในไอนด์โฮเฟนได้จัดเก็บฐานข้อมูลของ Stolpersteine ในเนเธอร์แลนด์และเบลเจียม ร่วมกับองค์กรท้องถิ่น และตอนนี้ยังรวมแผ่นป้ายในประเทศอื่นด้วย Demnig วางแผ่นส่วนใหญ่ด้วยตนเองเป็นเวลาหลายปี หากคุณทราบข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับบุคคลนั้น คุณสามารถส่งไปยัง [email protected]

ค้นหาแผ่นป้ายในเมืองอื่นบนแผนที่ของ Stolpersteine.app