Ποιος είναι ο Gunter Demnig, ο καλλιτέχνης πίσω από τις Stolpersteine;

Ο Gunter Demnig είναι Γερμανός καλλιτέχνης. Γεννήθηκε στο Βερολίνο το 1947 και είχε την ιδέα για τις Stolpersteine το 1992. Το «Stolperstein» σημαίνει στα γερμανικά «πέτρα παραπατήματος». Το έργο συχνά περιγράφεται ως το μεγαλύτερο αποκεντρωμένο μνημείο στον κόσμο. Περισσότερα για αυτό υπάρχουν στο stolpersteine.eu, τον δικό του ιστότοπο του Demnig.

Η πρώτη πέτρα

Στις 16 Δεκεμβρίου 1992 ο Demnig τοποθέτησε την πρώτη πέτρα μπροστά από το ιστορικό δημαρχείο της Κολωνίας. Η πέτρα υπενθυμίζει τη διαταγή του 1942 για την απέλαση των Sinti και των Roma στο Άουσβιτς. Οι πρώτες πέτρες για μεμονωμένα πρόσωπα τοποθετήθηκαν στην Κολωνία το 1995 και στο Berlin-Kreuzberg το 1996, αρχικά χωρίς επίσημη άδεια. Το 1997 τοποθετήθηκαν οι πρώτες επίσημα εγκεκριμένες πέτρες στο St. Georgen, κοντά στο Salzburg της Αυστρίας. Από το 2000 η πόλη της Κολωνίας έδωσε άδεια, και το έργο μεγάλωσε από εκεί.

Γιατί στο πεζοδρόμιο;

Μια Stolperstein βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με το πεζοδρόμιο, οπότε δεν σκοντάφτει κανείς σωματικά πάνω της. Η ιδέα του Demnig είναι ότι σκοντάφτεις με το κεφάλι και την καρδιά σου, και ότι για να διαβάσεις το όνομα πρέπει να σκύψεις. Συχνά αναφέρει μια φράση από το Ταλμούδ: ένας άνθρωπος ξεχνιέται μόνο όταν ξεχαστεί το όνομά του.

Πώς προκύπτουν οι πέτρες

Τις πέτρες τις ζητούν και τις πληρώνουν ιδιώτες και τοπικές ομάδες, όπως συγγενείς, κάτοικοι, σχολεία και εταιρείες τοπικής ιστορίας. Τοπικοί εθελοντές ερευνούν τη ζωή του προσώπου στα αρχεία, αναζητούν συγγενείς και ζητούν από τον δήμο άδεια, επειδή το πεζοδρόμιο είναι δημόσιος χώρος. Από το 2005 οι πέτρες κατασκευάζονται με το χέρι από τον γλύπτη Michael Friedrichs-Friedlaender στο Βερολίνο. Η τοποθέτηση γίνεται σε μικρή τελετή, όπου διαβάζονται τα ονόματα και συχνά αφήνονται λουλούδια, συνήθως με συγγενείς, γείτονες και μαθητές. Για πολλά χρόνια ο Demnig τοποθετούσε τις περισσότερες πέτρες μόνος του.

Κριτική

Δεν συμφωνούν όλοι με τη μορφή. Η Charlotte Knobloch, επί χρόνια επικεφαλής της εβραϊκής κοινότητας του Μονάχου, αντιτίθεται στο ότι τα ονόματα βρίσκονται στο έδαφος, όπου οι άνθρωποι περπατούν πάνω τους. Γι' αυτό το Μόναχο δεν επιτρέπει Stolpersteine σε δημόσιο χώρο και χρησιμοποιεί αντ' αυτού πλάκες και στήλες σε τοίχους και κολόνες. Όσοι υποστηρίζουν το έργο απαντούν ότι το να περνά κανείς από πάνω δεν είναι ασέβεια, ότι το σκύψιμο για να διαβάσει κανείς είναι ακριβώς το νόημα, και ότι πολλοί συγγενείς ζητούν οι ίδιοι πέτρες.

Στον χάρτη μπορείτε να βρείτε τις πέτρες κοντά σας.