چه کسی تصمیم می‌گیرد که آیا یک Stolperstein گذاشته شود؟

افراد خصوصی و گروه‌های محلی پیشقدم می‌شوند. این‌ها خویشاوندان، ساکنان، مدارس، بنیادهای محلی و انجمن‌های تاریخی هستند. شهرداری اجازه می‌دهد، زیرا پیاده‌رو زمین عمومی است.

نقش خویشاوندان

داوطلبان به دنبال خویشاوندان فرد می‌گردند. بسیاری از خویشاوندان خودشان سنگ درخواست می‌کنند. خانواده‌ها سنگ‌ها را کنار هم دریافت می‌کنند تا در برابر خانه‌شان دوباره کنار هم باشند. یک حامی هزینه سنگ را می‌پردازد. هزینه‌ها و مدت انتظار بسته به کشور و سازمان فرق می‌کند.

نقش شهرداری

شهرداری برای سنگی در پیاده‌روی عمومی اجازه می‌دهد. همیشه چنین نبوده است. اولین سنگ‌ها برای افراد منفرد در سال ۱۹۹۵ در کلن و در سال ۱۹۹۶ در برلین-کروتسبرگ گذاشته شدند، در ابتدا بدون اجازه رسمی. در سال ۱۹۹۷ اولین سنگ‌های دارای مجوز رسمی در سنت گئورگن نزدیک سالتسبورگ در اتریش گذاشته شد. از سال ۲۰۰۰ شهر کلن اجازه داد و پروژه از آنجا گسترش یافت.

انتقاد از شکل آن

همه با این شکل موافق نیستند. Charlotte Knobloch، رئیس دیرینه جامعه یهودیان مونیخ، اعتراض دارد که نام‌ها روی زمینی قرار دارد که مردم روی آن راه می‌روند. به همین دلیل شهر مونیخ اجازه نمی‌دهد Stolpersteine روی زمین عمومی گذاشته شود. به جای آن از صفحه‌ها و ستون‌هایی روی دیوارها و تیرها استفاده می‌کند. حامیان پاسخ می‌دهند که رد شدن از کنار سنگ بی‌احترامی نیست، که خم شدن برای خواندن هدف است، و که بسیاری از خویشاوندان خودشان سنگ درخواست می‌کنند.

اگر سنگی آسیب دیده، دزدیده شده یا برداشته شده باشد، به گروه محلی Stolpersteine یا شهرداری خبر دهید. ایستادن تصادفی روی یک سنگ از نظر این پروژه جرم نیست. بیشتر مردم وقتی متوجه شوند از کنارشان رد می‌شوند.

مراسم

سنگ در یک مراسم کوچک گذاشته می‌شود، اغلب با حضور خویشاوندان، همسایگان و دانش‌آموزان. نام‌ها خوانده می‌شود و اغلب گل گذاشته می‌شود. سال‌ها Gunter Demnig بیشتر سنگ‌ها را خودش گذاشت. در ۱۶ دسامبر ۱۹۹۲ او اولین سنگ را جلوی تالار شهر تاریخی کلن گذاشت که یادآور دستور سال ۱۹۴۲ برای تبعید سینتی و روما به آشویتس بود.

در نقشه Stolpersteine.app می‌توانید ببینید سنگ‌ها در شهر شما کجا گذاشته شده‌اند و در هر نشانی چه کسی یاد می‌شود.