چرا به آن‌ها سنگ‌های لغزاننده (Stolpersteine) می‌گویند؟

«Stolperstein» به آلمانی یعنی «سنگ لغزاننده». در هلندی مردم اغلب «struikelsteen» می‌گویند. این نام در ابتدا عجیب به نظر می‌رسد، چون آدم واقعاً با پا به این سنگ‌ها گیر نمی‌کند. هر کدام یک بلوک بتنی حدود ۱۰ در ۱۰ در ۱۰ سانتی‌متر با یک صفحه برنجی روی آن است و صفحه هم‌سطح پیاده‌رو قرار دارد. جمع Stolperstein، Stolpersteine است. در فرانسوی نیز اصطلاح pavé de mémoire به کار می‌رود.

معنای نام

این نام به آنچه سنگ بر خواننده می‌کند اشاره دارد، نه به بدن. هنرمند آلمانی Gunter Demnig که این پروژه را ساخت می‌گوید آدم با سر و قلبش می‌لغزد. برای خواندن نام باید تا روی پیاده‌رو خم شد. پا گذاشتن تصادفی روی یک سنگ از نظر این پروژه جرم نیست. بیشتر مردم وقتی سنگ‌ها را می‌بینند، از کنارشان رد می‌شوند.

ایده از کجا آمد

Demnig این ایده را در سال ۱۹۹۲ داشت. در ۱۶ دسامبر ۱۹۹۲ او اولین سنگ را جلوی تالار شهر تاریخی کلن گذاشت. این سنگ یادآور دستور سال ۱۹۴۲ برای تبعید سینتی و روما به آشویتس بود. اولین سنگ‌ها برای افراد منفرد در سال ۱۹۹۵ در کلن و در سال ۱۹۹۶ در برلین-کروتسبرگ گذاشته شدند، در ابتدا بدون اجازه رسمی. در سال ۱۹۹۷ اولین سنگ‌های دارای مجوز رسمی در سنت گئورگن نزدیک سالتسبورگ در اتریش گذاشته شد. از سال ۲۰۰۰ شهر کلن اجازه داد و پروژه از آنجا گسترش یافت.

یک ضرب‌المثل و یک ایده بزرگ

Demnig اغلب جمله‌ای از تلمود را نقل می‌کند: انسان تنها زمانی فراموش می‌شود که نامش فراموش شود. هر سنگ یک نام دارد. این پروژه اغلب بزرگ‌ترین یادبود غیرمتمرکز جهان نامیده می‌شود، چون سنگ‌ها در جاهای بسیار قرار دارند، نه در یک مکان مرکزی.

آستانه لغزاننده

جایی که قربانیان بسیار زیادی بوده‌اند، پروژه از Stolperschwelle یا آستانه لغزاننده استفاده می‌کند. این یک نوار بلند برنجی با یک متن برای کل گروه است. این نوار نیز هم‌سطح زمین قرار دارد، پس باید خم شد تا آن را خواند.

سنگ‌های نزدیک خود را در نقشه Stolpersteine.app پیدا کنید.