ทำไมจึงเรียกว่าหินที่ทำให้สะดุด (Stolpersteine)?

‘Stolperstein’ เป็นภาษาเยอรมันแปลว่า ‘หินที่ทำให้สะดุด’ ในภาษาดัตช์ คนมักเรียกว่า ‘struikelsteen’ ชื่อนี้ฟังดูแปลกในตอนแรก เพราะคุณไม่ได้สะดุดแผ่นป้ายเหล่านี้จริง ๆ แต่ละแผ่นเป็นบล็อกคอนกรีตขนาดประมาณ 10 x 10 x 10 เซนติเมตร มีแผ่นทองเหลืองอยู่ด้านบน และแผ่นนี้ฝังเสมอกับทางเท้า พหูพจน์ของ Stolperstein คือ Stolpersteine ในภาษาฝรั่งเศส ยังใช้คำว่า pavé de mémoire ด้วย

ชื่อนี้มีความหมายว่าอย่างไร

ชื่อนี้หมายถึงสิ่งที่แผ่นป้ายทำกับผู้อ่าน ไม่ใช่กับร่างกาย ศิลปินชาวเยอรมัน Gunter Demnig ผู้สร้างโครงการ กล่าวว่า คุณสะดุดด้วยศีรษะและหัวใจของคุณ เพื่ออ่านชื่อ คุณต้องก้มลงกับทางเท้า การเดินทับแผ่นป้ายโดยไม่ตั้งใจไม่ถือเป็นความผิดในโครงการ ส่วนใหญ่ผู้คนเพียงแค่เดินอ้อมแผ่นป้ายเมื่อสังเกตเห็นแล้ว

ที่มาของแนวคิด

Demnig คิดแนวคิดนี้ในปี 1992 เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม 1992 เขาวางแผ่นแรกหน้าศาลากลางเมืองโคโลญที่มีประวัติศาสตร์ เพื่อรำลึกถึงคำสั่งในปี 1942 ที่ให้เนรเทศชาวซินติและโรมาไปยังเอาชวิทซ์ แผ่นแรกสำหรับบุคคลแต่ละคนถูกวางในเมืองโคโลญในปี 1995 และในเบอร์ลิน-ครอยซ์แบร์กในปี 1996 โดยในตอนแรกยังไม่ได้รับอนุญาตอย่างเป็นทางการ ในปี 1997 แผ่นที่ได้รับอนุมัติอย่างเป็นทางการแผ่นแรกถูกวางที่ St. Georgen ใกล้ซาลซบูร์กในออสเตรีย ตั้งแต่ปี 2000 เมืองโคโลญให้อนุญาต และโครงการก็เติบโตจากจุดนั้น

คำกล่าวและแนวคิดที่ยิ่งใหญ่

Demnig มักอ้างคำกล่าวจาก Talmud ว่า บุคคลจะถูกลืมก็ต่อเมื่อชื่อของเขาถูกลืม แต่ละแผ่นป้ายมีชื่อหนึ่งชื่อ โครงการนี้มักถูกเรียกว่าอนุสรณ์กระจายตัวที่ใหญ่ที่สุดในโลก เพราะแผ่นป้ายอยู่ในหลายสถานที่ แทนที่จะอยู่ในจุดศูนย์กลางเพียงแห่งเดียว

ธรณีประตูที่ทำให้สะดุด

ในที่ซึ่งมีเหยื่อจำนวนมาก โครงการใช้ Stolperschwelle หรือธรณีประตูที่ทำให้สะดุด นี่คือแถบทองเหลืองยาวที่มีข้อความเดียวสำหรับทั้งกลุ่ม แถบนี้ก็ฝังอยู่ระดับพื้นเช่นกัน คุณจึงต้องก้มลงเพื่ออ่าน

คุณสามารถค้นหาแผ่นป้ายใกล้คุณได้บนแผนที่ของ Stolpersteine.app